Bu noktada evlilik işini 18-24 yaş arasında halletmenin önemine dikkat çekmek istiyorum. Çünkü bu yaşlarda kişilik tam olarak kemikleşmemiştir, uyuma daha elverişlidir; ancak 30’lara doğru gittikçe artık karakter kemikleşir, belli bir kişilik oluşur ve kendisinden asla ödün vermek istemeyen iki ferdin uyumu çok çok zor hale gelmiş olur. Nasıl ki iki cisim yumuşakken birbirlerine sürtündükçe köşeler, sivrilikler ovalleşir ama sert cisimler sürtündükçe kırılır veya kıvılcım çıkarır; işte insan da böyledir, yaş ilerledikçe sertleşir ve eşiyle uyum sağlaması zor hale gelir.

Burada muhtemel bir itiraza da cevap vermek istiyorum. “Bekar insan kaç yaşına gelirse gelsin evlilik hususunda olgunlaşamaz; sadece kartlaşır. İnsanı olgunlaştıran evli olmanın sorumluluğu ve sırtına yüklediği yüktür.” Bazı klişeleri istisna edersek her evlilik kendi içinde yeni bir tecrübedir, çünkü her insan ayrı bir âlemdir. Bu sebeple her çift kendi sorunlarını tespit edip, yüzleşip, onları mümkün olduğunca gidereceği veya asgari düzeye indireceği ya da en azından birlikte yaşanabilir bir forma sokacağı bu süreci tabii karşılamalı, titizlikle ve sabırla yönetmelidir. Ta ki evlilik demini alsın…